Του Kipling R.J. (1865-1936), Βρετανός Νομπελίστας (1907), "Αν"

Αν μπορείς στην πλάση τούτη να περιφρονείς τα πλούτη

κι αν οι έπαινοι των γύρω δεν σου παίρνουν το μυαλό,

αν μπορείς στην τρικυμία να κρατήσεις ψυχραιμία,

κι αν μπορείς και στους εχθρούς σου να σκορπίσεις το καλό,

αν μπορείς με μιας να παίξεις κάθε τι που ’χεις κερδίσει,

στην καταστροφή ν’ αντέξεις και να δώσεις κάποια λύση,

αν μπορείς να υποτάξεις πνεύμα, σώμα και καρδιά,

αν μπορείς όταν σε βρίζουν να μην βγάζεις τσιμουδιά,

αν μπορείς στην καταιγίδα να μη χάνεις την ελπίδα

κι αν μπορείς να συγχωρήσεις όταν σ’ έχουν αδικήσει,

αν μπορέσεις τ' όνειρό σου να μη γίνει ο όλεθρός σου,

κι αν μπορέσεις ν’ αγαπήσεις όσους σ’ έχουνε μισήσει,

αν μπορείς να είσαι ο ίδιος στην χαρά και στην οδύνη,

αν η πίστη στην ψυχή σου μπρος σε τίποτα δεν σβήνει,

αν μιλώντας με τα πλήθη τη συνείδηση δεν χάνεις,

αν μπορέσεις να χωνέψεις πως μια μέρα θα πεθάνεις,

αν ποτέ δεν σε μεθύσει του θριάμβου το κρασί,

αν στα ψέματα των άλλων δεν λες ψέματα κι εσύ,

αν μπορείς να μη θυμώνεις, αλλά μήτε και να κλαις

όταν άδικα σου λένε πως εσύ μονάχα φταις.

Αν μπορείς με ηρεμία δίχως νεύρα ή δυσφορία

και τα ίδια σου τα λόγια να τ’ ακούς παραλλαγμένα,

αν μπορείς κάθε λεπτό σου να ’ναι μια δημιουργία

και ποτέ σου να μην μένεις με τα χέρια σταυρωμένα.

Αν οι φίλοι σου κι οι εχθροί σου δεν μπορούν να σε πληγώσουν,

αν οι σχέσεις με μεγάλους τα μυαλά δεν σου σηκώνουν

αν τους πάντες λογαριάζεις μα… κανένα χωριστά,

αν μπορέσεις να φυλάξεις και τα ξένα μυστικά…

Έ! Γιε μου τότε…

Θα μπορέσεις ν’ απολαύσεις όπως πρέπει τη ζωή σου…

Θα ’σαι άνθρωπος σπουδαίος κι όλη η γη θα ’ναι δική σου!

ΚΑΠΝΙΣΜΑ - ΔΕΚΑ μύθοι στους οποίους θέλετε να πιστεύετε

1. Eίναι το στήριγμά μου, το φιλαράκι μου

H προσωποποίηση του τσιγάρου είναι μία από τις χειρότερες παγίδες, στις οποίες μάλιστα ποντάρουν πλέον συστηματικά και οι διαφημιστικές εκστρατείες των καπνοβιομηχανιών. O φίλος μπορεί να είναι και ανθυγιεινός - κάθε σχέση έχει το κόστος της. Όμως, όσο αστείο και αν φαίνεται, το «κόλπο» πιάνει γιατί έχει ψήγματα αλήθειας. Tο τσιγάρο μάς ξαλαφρώνει, και εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε ότι μας ξαλαφρώνει από το ίδιο του το βάρος. Aν ο καπνιστής αισθάνεται το τσιγάρο σαν φίλο, θα πρέπει να αναλογιστεί πόσους φίλους είχε που στην πορεία της σχέσης τους του «έφαγαν» ένα μικρό ρετιρέ στο Παγκράτι. Kαι αφού τον πλήρωσαν τόσο ακριβά για βουβή συντροφιά, πώς γίνεται και κάθε φορά που το πλησιάζουν να τους ψιθυρίζει απερίφραστα «έλα, φίλε μου, όμως να θυμάσαι ότι μπορεί και να σε σκοτώσω»;

2. Tο τσιγάρο με καλμάρει

H νικοτίνη δεν παίζει χαλαρωτικό ρόλο. Eίναι ουσία κατά βάση διεγερτική. Παράλληλα, όμως, προκαλεί και ένα αίσθημα ικανοποίησης. Tο θέμα είναι ότι

ο «επαγγελματίας καπνιστής» δεν μπορεί πια να το αισθάνεται αυτό παρά μόνο στο πρώτο τσιγάρο που «κάνει» με τον πρωινό καφέ του, γιατί ο μόνος τρόπος να το αισθανθεί είναι να μείνει κάποιες ώρες μακριά από τη νικοτίνη. Kατά συνέπεια, μετά το πρώτο (ή το πολύ, το δεύτερο τσιγάρο της ημέρας), η νικοτίνη δεν προσφέρει KAMIA ικανοποίηση. Kαι αφού αντικειμενικά ο καπνιστής αντλεί «χαλάρωση» μόνον από ένα τσιγάρο την ημέρα, λογικά καπνίζει τα υπόλοιπα 30 ή 15 για κάποιους άλλους λόγους, τον εξής έναν: το σώμα του θυμάται και επιδιώκει την αρχική «χαλάρωση», αλλά δεν την επιτυγχάνει ποτέ πια...

3. Xωρίς το τσιγάρο είναι αδύνατο να «μαζέψω» το μυαλό μου

Aν κάποιος καπνίζει -λόγου χάριν- ένα πακέτο την ημέρα, τότε λογικά θα πρέπει να πιστεύει ότι καθημερινά χρειάζεται επακριβώς είκοσι τονωτικά της προσοχής και της συγκέντρωσής του. Δεν του χρειάζεται ποτέ να συγκεντρωθεί 28 φορές την ημέρα ή 12. Kαι για ποιο λόγο τού χρειάζεται τσιγάρο περίπου κάθε 20 λεπτά με το ρολόι; Yπάρχει πνευματική λειτουργία ή ψυχολογικό πρόβλημα που να παρουσιάζεται με τόσο σταθερή περιοδικότητα: πρωί - μεσημέρι - βράδυ, 365 ημέρες το χρόνο; Σίγουρα όχι, και ο καπνιστής το ξέρει, αλλά δεν θέλει να το «πολυκουράσει το ζήτημα».

4. Tο τσιγάρο με τονώνει. Tο νιώθω!

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο καπνιστής, κάθε φορά που παίρνει μερικές ρουφηξιές από το τσιγάρο του, νιώθει στον οργανισμό του μια μικρή αναστάτωση. H νικοτίνη «τονώνει», γιατί προκαλεί ταχυπαλμία και ενεργοποιεί όλο το σώμα μας - αλλά εναντίον της. Προκαλεί τεχνητά δηλαδή μια «εμφύλια διαμάχη», που ο καπνιστής ερμηνεύει σαν «ανέβασμα»&903; ίσως επειδή τους πρώτους μήνες της καπνιστικής ζωής του η νικοτίνη όντως τον «ανέβαζε» και η ανάμνηση αυτή, δυστυχώς, διατηρείται. O καπνιστής ερμηνεύει σαν τόνωση αυτόν τον αγώνα επιβίωσης των κυττάρων του, επειδή στον πόλεμο επιστρατεύονται ορμόνες και βιοχημικές ουσίες οι οποίες κανονικά κυκλοφορούν στο αίμα του μόνον όταν απειλείται. Tο «ανέβασμα» δηλαδή είναι ο τρόπος που ο καπνιστής βιώνει τον αγώνα επιβίωσης των κυττάρων του. Kάθε ρουφηξιά «ξεσηκώνει» όλο το αμυντικό μας σύστημα στο πόδι. Όμως στόχος του σώματος είναι μόνον η νικοτίνη και τίποτε άλλο. Tα υπόλοιπα προβλήματα -μικρόβια, ιοί, καρκινογένεση- μένουν στο περιθώριο. Tο σώμα δεν τα προλαβαίνει όλα. H νικοτίνη είναι τόσο... τονωτική, που όλοι οι καπνιστές αρρωσταίνουν κάθε χειμώνα πέντε φορές παραπάνω από τους άλλους, βήχουν κάθε πρωί για να καθαρίζουν τα πνευμόνια τους (ενώ οι άλλοι δεν τα καθαρίζουν ποτέ) και δεν μπαίνουν ποτέ σε κτίριο χωρίς ασανσέρ. Για να μη μιλήσουμε και για την τόνωση στον καθαρά σεξουαλικό τομέα...

5. Δεν καπνίζω από συνήθεια. Mου αρέσει. Tο κόβω όποτε θέλω

Πόσο συχνά μπορεί κάποιος να θέλει κάτι (φαγητό, τσιγάρο, άνθρωπο, αλκοόλ, λεφτά, ψώνια) χωρίς αυτό να τον ανησυχεί; Aν κάποιος ήθελε κάθε τέταρτο να κάνει -για παράδειγμα- έρωτα, θα είχε την εντύπωση ότι «ελέγχει την κατάσταση»; Aν ήθελε να τρώει κάθε 15 λεπτά ένα πιάτο φαΐ; Aν ήθελε κάθε λίγο και λιγάκι να βγαίνει να ψωνίσει; Aν ήθελε με τέτοια συχνότητα να πιει ένα ουισκάκι; Mπορεί μια καθαρά ψυχολογική ανάγκη να έχει τέτοιο σταθερό βιορυθμό; Σίγουρα είναι παράλογο να πιστεύουμε ότι θέλουμε κάθε μέρα να καπνίζουμε ακριβώς τρία τσιγάρα την ώρα. Kάποια στιγμή θα μας άρεσε να καπνίσουμε ένα στις δύο ώρες και κάποια φορά θα μας άρεσε να καπνίσουμε δέκα την ώρα. Oι άνθρωποι που αρνούνται τον παράγοντα της «κακής συνήθειας» (όπως κατ’ ευφημισμό και πολύ επιπόλαια χαρακτηρίζουμε όλοι το κάπνισμα), δεν το κόβουν ποτέ «όποτε το θέλουν». Aνήκουν στατιστικά σε εκείνους που κατά κανόνα τούς το κόβει ο γιατρός την πέμπτη δεκαετία της ζωής τους- εκείνη που τώρα θεωρούν τόσο μακρινή, σαν να μην τους αφορά καθόλου.

6. Mου αρέσει! Eίναι επιλογή μου! Δεν μου αρέσει ο υγιεινίστικος τρόπος ζωής

Tο κάπνισμα είναι αναμφίβολα επιλογή. Tο παραδέχονται πολύ δημοκρατικά και όλες οι καπνοβιομηχανίες. Tο προβάλλουν εντελώς ανυστερόβουλα σε όλες τις διαφημιστικές καμπάνιες τους. H αντίθετη επιλογή -το μη κάπνισμα- δεν θεωρείται επιλογή για έναν και μόνον λόγο: αποκλείει τη νικοτίνη. O καπνιστής όμως δεν αποδέχεται την υποδούλωσή του. Tην εξωραΐζει ως επιλογή διαφοροποίησης. Γεννάται τότε το ερώτημα αν το τσιγάρο αρκεί ως ειδοποιός διαφορά και απομένει να προσδιορίσουμε από ποια ομάδα διαφοροποιούμαστε όταν καπνίζουμε. Tι κοινό έχει και σε ποια ομάδα ανήκει ένας καπνιστής αστυνομικός διευθυντής στον έκτο όροφο της Aσφάλειας Aττικής με έναν επίσης καπνιστή κρατούμενο για ληστείες στον τρίτο όροφο του ίδιου κτιρίου; Tι κοινό έχει ένας μη καπνιστής γιατρός στο «Λαϊκό» και ένας ηρωινομανής επίσης μη καπνιστής στον Kορυδαλλό;

7. Δεν μπορώ μέσα στα τόσα προβλήματα να βάλω στο κεφάλι μου άλλο ένα

O καπνιστής που το λέει αυτό ξέρει ότι το τσιγάρο είναι άλλο ένα πρόβλημα, και όχι ελαφρυντικό των υπολοίπων. Λέει όμως «θα το κόψω αργότερα, όταν θα μπορώ να αντιμετωπίσω την έλλειψή του». Kαι η κατάλληλη στιγμή δεν έρχεται ποτέ. Έχει δίκιο στο ότι το τσιγάρο κόβεται πιο εύκολα σε περιόδους ύφεσης των προβλημάτων και όχι έξαρσης, αλλά έχει άδικο όταν λέει ότι αυτός είναι ο λόγος που το καπνίζει: έχει περάσει από τέτοιες περιόδους ύφεσης και πάλι δεν το έκοψε.

8. Δεν βαριέσαι, όλοι θα πεθάνουμε κάποτε

O καπνιστής ξέρει ασφαλώς πως, από όλους τους ανθρώπους που ζουν στη Γη, οι μόνοι που είναι βέβαιο ότι θα πεθάνουν πριν από την ώρα τους είναι οι καπνιστές. Kαμία άλλη ομάδα (πλην ίσως των τοξικομανών και των μισθοφόρων) δεν έχει το προνόμιο να γνωρίζει ή να υποψιάζεται ότι έχει δεκαπλάσιες πιθανότητες να πεθάνει 10 έως 20 χρόνια πριν από το προσδόκιμο ζωής. Eκτός και αν ο καπνιστής θέλει να πιστεύει στο μύθο ότι...

9. O άλλος κάπνιζε μέχρι τα 95 του και ήταν μια χαρά

ή ότι «ο άλλος έπαθε καρκίνο των πνευμόνων χωρίς να έχει καπνίσει ποτέ του», οπότε θα πρέπει, με τη λογική τού «δίνω βάση στο 1,2%», ο καπνιστής αυτός να πιστεύει ακράδαντα ότι θα κερδίσει το ΛOTTO. Eντούτοις, δουλεύει. Kαι μάλλον δεν στηρίζεται στο 1,2% για την επιβίωσή του. Όταν, π.χ., επενδύει στο χρηματιστήριο, δεν επιλέγει μία μετοχή που έχει 1,2% πιθανότητες να παρουσιάσει άνοδο έναντι μίας άλλης που έχει 98,8% πιθανότητες να παρουσιάσει άνοδο. Σε ζητήματα μεροκάματου και δεκαχίλιαρου εμπιστεύεται μόνον τις δυνάμεις του και το νόμο των πιθανοτήτων, ενώ σε ένα ζήτημα ζωής ή θανάτου επαφίεται στην τύχη των εξαιρέσεων και των απιθανοτήτων. Eίναι ανόητος; Όχι βέβαια. Eίναι απλώς εξαρτημένος.

10. Aς έχω κι εγώ μία κακή συνήθεια

Kανείς δεν πέθανε στα 57 του από εμφύσημα επειδή έτρωγε τα νύχια του, ούτε από εγκεφαλικό στα 41 του χρόνια επειδή έσβηνε τα αποτσίγαρά του στο πιάτο με τα αποφάγια. Kανείς δεν πέθανε από καρκίνο επειδή ήταν τσαπατσούλης, ούτε παρουσίασε ανικανότητα στα 52 του επειδή έπαιζε χαρτιά. Aυτές είναι κακές συνήθειες. Tο τσιγάρο είναι κάτι άλλο και το γνωρίζει ενδόμυχα κάθε καπνιστής, αλλά δεν μπορεί να το παραδεχτεί. Θα ήταν σαν να ομολογούσε ότι δεν ελέγχει τη ζωή του.

Ένα χρόνο το περισσότερο ..?

Έρωτας ή αγάπη? Πόσες φορές ερωτευόμαστε και πόσες φορές αγαπάμε? Ποια η διαφορά ανάμεσα τους και ποιες οι συνέπειες τους? Ποιο απ τα δυο κρατάει για πάντα και τι παίρνει μαζί του ο χρόνος στο σκοτεινό παρελθόν? Τόσα τραγούδια για ανεκπλήρωτες αγάπες και καταστροφικούς έρωτες δε μπορεί.. για κάπου γράφτηκαν…

Η διαφορά ανάμεσα σε μια αγάπη και έναν έρωτα είναι ότι η πρώτη μπορεί να σε λυτρώσει ενώ ο δεύτερος να σε στοιχειώσει. Το κοινό ανάμεσα τους είναι ότι όταν και τα δυο σου συμβούν πρώτη φορά δε τα ξεχνάς ποτέ.. και η αλήθεια είναι ότι πρώτη αγάπη και πρώτος έρωτας πάνε μαζί για να σε κάνουν να πονέσεις ακόμα περισσότερο όταν σ’ αφήσουν ταυτόχρονα ..

Τι είναι αυτό που κάνει εκείνο το αγόρι ή εκείνο το κορίτσι να μη μεγαλώσουν ποτέ στην ασπρόμαυρη φωτογραφία του μυαλού μας? Είναι η στιγμή που στο προαύλιο ενός σχολείου, στο σοκάκι κάποιου νησιού, κοίταξες εκείνον και εκείνος κοίταξε εσένα. Είναι η στιγμή που έσφιξες το χέρι της φίλης σου όταν σε πλησίαζε και μέτρησες τα βήματα του μέχρι να σε φτάσει. Είναι η στιγμή που κρυφά απ’ τη μαμά σου ανέβηκες στο μηχανάκι, σφίχτηκες πάνω του και εκείνος ένιωσε υπεύθυνος για σένα και ακόμα πιο πολύ κολακευμένος για το ρίσκο σου! Είναι η στιγμή που τον «τράκαρες» με το παγωτό του και εκείνος ήξερε ότι αυτή είναι η στιγμή που το αγόρι σκύβει και φιλάει το κορίτσι. Είναι όλες εκείνες οι στιγμές που χάζεψες έξω απ το παράθυρο και φαντάστηκες ότι ήταν εκεί , όλες εκείνες οι στιγμές που μπόρεσες να τον ξεχωρίσεις στο πλήθος.

Τα αγόρια ερωτεύονται ακριβώς όπως και εμείς. Αυτό που διαφέρει είναι το πώς τοποθετούν και αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους στην αλλαγή που τους προξενεί αυτό το συναίσθημα. Είναι άδικο να τα κατηγορούμε ότι δε μπορούν να ερωτευτούν, όταν μπόρεσαν και μύρισαν το άρωμα απ’ τα μαλλιά μας εκείνο το ηλιοβασίλεμα στη παραλία όταν μας έπιασαν απ’ το χέρι στη ταινία τρόμου που εκείνος διάλεξε και εσύ απ’ την αρχή ήξερες ότι θα τη «δεις» με κλειστά μάτια. Είναι άδικο να τ’ αφορίζουμε όταν εκείνα κάνουν υπομονή γι’ αυτές τις δύσκολες μέρες του μήνα, που δε ξέρουν ακριβώς τι μας πιάνει και ούτε θέλουν να μάθουν όμως υπομένουν. Είναι μοναδικό να ερωτεύεται κάποιος το λακκάκι σου και συ να χαμογελάς συνέχεια δείχνοντας του το.

Όλα τα ωραία τελειώνουν έτσι δε λένε? Επίσης οι ίδιοι που λένε αυτό, λένε και όταν τελειώνει κάτι είναι για να αρχίσει κάτι καλύτερο. Υποστηρίκτρια και των δυο αυτών ρητών που ο σοφός λαός σωστά εμπνεύστηκε, αναρωτιέμαι όλα αυτά που όλοι κάποτε σιγοτραγουδήσαμε, γράψαμε στα θρανία και ποτίσαμε τα μαξιλάρια μας με δάκρυα. Οι παλιές αγάπες που πάνε τελικά? Τι μπορεί να κάνει το μοναδικό για τον κόσμο σου αγόρι ή κορίτσι να σταματήσει να θυμίζει αγάπη και όλα αυτά που οι Πυξ Λαξ μας δίδαξαν σε μια εποχή που τους λατρέψαμε και τους θέλουμε πίσω!

Οι παλιές αγάπες δε πάνε στο παράδεισο. Μένουν κάπου μέσα μας να μας στοιχειώνουν και να μας θυμίζουν ότι κάποτε ο έρωτας ήταν αυθόρμητος χωρίς εγωισμούς, παντελώς ανυποψίαστος. Η ανάμνηση κρατάει για πάντα, όχι ο έρωτας. Οι στιγμές που σου έκοψαν την ανάσα μένουν για πάντα και όχι η αγάπη. Ίσως κάνω λάθος.. ίσως και ο έρωτας και η αγάπη να κρατούν για πάντα, όμως κάνεις μας δε το ξέρει για την ώρα. Θα το μάθουμε εκεί… κάπου στα 75, που εκείνος θα χαϊδεύει τα λευκά σου μαλλιά και εσύ θα δακρύζεις από λύπη που δε μπορείς να γυρίσεις το χρόνο πίσω και χαρά που έχεις τόσα όμορφα να θυμάσαι με κείνον. Θα ναι εκείνη η στιγμή που όλα θα έχουν γυρίσει στο αρχικό στάδιο και ο έρωτας και η αγάπη θα είναι πάλι το ίδιο συναίσθημα ..αγνό, ίσως λιγότερα έντονο αλλά σίγουρα πιο όμορφο ακόμη και απ τη πρώτη του μορφή.. γιατί όλα στη ζωή.. είναι κύκλος!

by xrisa-fi

6 όμορφες σκέψεις για δύσκολους καιρούς…

Oι δυσκολίες μερικές φορές κάνουν τους ανθρώπους να ανακαλύπτουν μια άγνωστη πλευρά τους. Μια εσωτερική δύναμη που δεν πίστευαν ποτέ ότι διαθέτουν. Τα προβλήματα και οι αντιξοότητες συχνά αποδεικνύονται ευλογία καθώς μπορεί να οδηγήσουν σε ένα βαθύτερο εσωτερικό ταξίδι με προορισμό την ολοκλήρωση, την ευτυχία και μια ζωή γεμάτη νόημα. Σε αυτή την διαδρομή προς την αυτοβελτίωση καλό είναι μην προσμετράμε αυτά που έχουμε, αλλά αυτό που είμαστε. Και μαζί με αυτή την επίγνωση τις όμορφες σκέψεις του Noah Benshea. Πρόκειται για έναν ποιητή-φιλόσοφο και συγγραφέα του βιβλίου «The Journey to Greatness and How to Get There». Έχει κερδίσει το Pulitzer ενώ αποφθέγματα και σκέψεις του έχουν αποτυπωθεί σε 30 εκατομμύρια φλιτζάνια των Starbucks.

1. Το να έχεις λίγα δεν σημαίνει ότι είσαι λίγοςΈχω λίγα δεν σημαίνει ότι είμαι λίγος, και έχω πολλά δεν σημαίνει ότι είμαι σημαντικός. Μην συγχέεις το τι έχεις με το τι είσαι. Είναι δυο διαφορετικά πράγματα.

2. Μην φοβάσαι τους φόβους σου. Αύξησε την πίστη σου πως θα πετύχεις ό,τι ονειρεύεσαι και όχι τους φόβους σου ότι αυτά που θες δεν θα συμβούν ποτέ. Κουράγιο δεν σημαίνει απουσία του φόβου, είναι απλά ένας τρόπος αντιμετώπισής του.

3. Αγκάλιασε το μέλλον Αν χάνεις τον χρόνο σου κολλημένος στο παρελθόν, δεν μπορείς να ασχοληθείς με το μέλλον. Μην αφήνεις το χθες να καταστρέφει το σήμερα και το αύριο. Ότι έγινε, έγινε.

4. Μίλα στο παιδί μέσα σου. Φέρσου στον εαυτό σου όπως θα φερόσουν σε ένα παιδί. Μην είσαι σκληρός μαζί του. Η γλώσσα της αγάπης φέρνει καλύτερα αποτελέσματα.

5. Κάνε αυτό που ξέρεις καλύτερα κάθε φορά. Aλλά μην ξεχνάς πως το να αποσύρεσαι όταν χρειάζεται δεν σημαίνει ότι τα παρατάς.

6. Άλλο «χάνω», άλλο έχω χαθεί…Ακόμα κι αν νιώσεις πως οι δυσκολίες ήταν μεγάλες και βγήκες χαμένος σε κάποια παιχνίδια της ζωής δεν σημαίνει ότι έχεις χάσει το δρόμο σου.

Η αγάπη μόνο δε φτάνει!

Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν μελετητές του Αυστραλιανού Εθνικού Πανεπιστήμιου. Για την εκπόνηση της εργασίας τους με τίτλο "What's Love Got To Do With It?", παρακολούθησαν τη ζωή 2,500 ζευγαριών (παντρεμένων ή που συζούσαν) από το 2001 μέχρι το 2007 και κατέληξαν σε πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα σχετικά με τους παράγοντες που καθορίζουν το αν ένα ζευγάρι θα μείνει μαζί ή όχι!

Φαίνεται λοιπόν οτι η αγάπη απο μόνη της δεν αρκεί για να κρατήσει μια σχέση και να "ζήσουν αυτοί καλά και μεις καλύτερα" όπως γίνεται στα παραμύθια. Οι παράγοντες πολλοί και καθοριστικοί, μερικοί από αυτούς είναι -ενδεικτικά- οι εξης:

- Ζευγάρια στα οποία ο άντρας περνάει τη σύζυγό του >9 χρόνια, έχουν περισσότερες πιθανότητες να χωρίσουν από αυτά στα οποία και οι δυο είναι στην ίδια ηλικία.

- Άντρες οι οποίοι παντρεύονται πριν απο τα 25, έχουν περισσότερες πιθανότητες να τερματίσουν τη σχέση τους συγκρινόμενοι με αυτούς που δεσμεύονται σε μεγαλύτερη ηλικία.

- Το 20% των γάμων στους οποίους υπάρχουν παιδιά από προηγούμενες σχέσεις καταλήγουν σε διαζύγιο.

- Το 90% των ζευγαριών που πραγματοποιούν δεύτερο ή τρίτο γάμο, στο τέλος χωρίζουν.

- Εάν η γυναίκα έχει μεγαλύτερη επιθυμία από το σύντροφό της να κάνουν παιδιά, τότε η σχέση τους έχει πολλές πιθανότητες να μην πετύχει.

- Τα παιδιά των χωρισμένων γονέων έχουν 7% περισσότερες πιθανότητες να καταλήξουν σε διαζύγιο σε σχέση τα παιδιά που προέρχονται απο οικογένειες με μεγαλύτερη σταθερότητα.

- Το κάπνισμα θεωρήθηκε ως παράγοντας που οδηγεί τις σχέσεις σε αποτυχία.

- Τα χρήματα είναι επίσης σημαντικός παράγοντας. Το 16% των φτωχών ζευγαριών οδηγούνται σε διαζύγιο. Αντίθετα, μόνο το 9% των πλούσιων ζευγαριών θα ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους.

Οι παράγοντες οι οποίοι -όπως διαπιστώθηκε- δεν επηρεάζουν την ευτυχή έκβαση ενός γάμου είναι:

- Το πόσα παιδιά έχει ένα ζευγάρι.

- Το αν η γυναίκα εργάζεται ή όχι.

- Το πόσα χρόνια δουλεύει ένα ζευγάρι.

Κατά τη ταπεινή μου γνώμη, μεγάλο ρόλο παίζουν η ωριμότητα του χαρακτήρα, οι συνειδητές επιλογές, η θέση των γονέων όσον αφορά το "χώρο" του ζευγαριού και η παρεμβατικότητά τους, η έλλειψη ανταγωνισμού και ο σεβασμός.

πηγή http://xalllara.blogspot.com/2009/07/blog-post_16.html

Οδηγός για φωτοβολταϊκά στις στέγες

Της Μανταλένα Πίου

Ωθηση στην τοποθέτηση φωτοβολταικών πάνελ στα σπίτια, με το φιλόδοξο στόχο ως το τέλη του 2010 να έχουν εγκατασταθεί από πολίτες γύρω στα 400 MW «ηλιακής» ενέργειας επιχειρεί να δώσει το υπουργείο Ανάπτυξης, με το νέο πρόγραμμα για τα «φωτοβολταικά στις στέγες».

Οι απλές διαδικασίες εγκατάστασης και τα 55 λεπτά που θα παίρνει από τη ΔΕΗ ο ιδιοκτήτης του φωτοβολταικού για κάθε «ηλιακή» κιλοβατώρα που θα εγχύει στο σύστημα ηλεκτρικής ενέργειας, έναντι των περίπου 11 λεπτών/kwh που πληρώνει σήμερα στη ΔΕΗ για το ρεύμα που καταναλώνει είναι τα δύο μεγάλα ατού του νέου προγράμματος. Η δυνατότητα εγκατάστασης των φωτοβολταικών δεν περιορίζεται μόνον στις ταράτσες και τις στέγες των σπιτιών -υπάρχουν φωτοβολταϊκά που εγκαθίστανται και στις κεραμοσκεπές- αλλά καλύπτουν και οικόπεδα εκτός σχεδίου, δίνοντας λύσεις για εκμετάλλευση ακόμα και για μη άρτια και μη οικοδομήσιμα οικόπεδα.

Το βασικό πρόβλημα παραμένει: Είναι το μεγάλο κόστος εγκατάστασης του φωτοβολταϊκού και η σχετικά χαμηλή απόδοση, τουλάχιστον με τα μέχρι σήμερα τεχνολογία.

Τα συναρμόδια υπουργεία αποφάσισαν να μην επιδοτήσουν την εγκατάσταση, ούτε να δώσουν φορολογικά κίνητρα, αφήνοντας ως μόνο ουσιαστικό κίνητρο τα 55 λεπτά/kwh που είναι εγγυημένο έσοδο ως το 2012. Παρότι η τεχνολογία εξελίσσεται και οι τιμές τους διεθνώς υποχωρούν, το ίδιο το υπουργείο Ανάπτυξης εκτιμά ότι το κόστος εγκατάστασης και σύνδεσης με τη ΔΕΗ ενός φωτοβολταϊκού πάνελ ισχύος 1 kwh μπορεί να φθάσει στα 6.500 ευρώ, εκ των οποίων μάξιμουμ 5.000 ευρώ το πάνελ, 500-1.000 ευρώ αμοιβή για την τεχνική εταιρεία που θα εκπονήσει το μονογραμμικό ηλεκτρολογικό σχέδιο, τα τεχνικά φυλλάδια, θα κάνει την αίτηση στη ΔΕΗ και τη τεχνική μελέτη, καθώς και 300-500 ευρώ για τη σύνδεση με τη ΔΕΗ και τα έργα που θα χρειαστεί να κάνει η επιχείρηση.

Ποιους αφορά το πρόγραμμα
Το πρόγραμμα αφορά σε εγκαταστάσεις φωτοβολταϊκών ως 10 kW στις ταράτσες, σε μονοκατοικίες ή πολυκατοικίες, από ιδιώτες ή από μικρές επιχειρήσεις (με προσωπικό ως 10 άτομα και τζίρο ως 2 εκατ. ευρώ), με την προϋπόθεση όμως ότι η εγκατάσταση γίνεται σε περιοχή, που καλύπτεται από το διασυνδεδεμένο ηλεκτρικό δίκτυο. Στα υπέρ είναι ότι δεν απαιτούνται άδειες από το υπουργείο Ανάπτυξης ή το υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ, ούτε δημιουργούνται φορολογικές υποχρεώσεις όπως πχ έναρξη εργασιών, ΦΠΑ ή φορολογία εισοδήματος, όπως προέβλεπαν παλαιότερες διατάξεις.

Θα απαιτείται όμως έγκριση εργασιών μικρής κλίμακας από την Πολεοδομία, καθώς και ορισμένες, αρκετά δαπανηρές εργασίες, για τη σύνδεση του φωτοβολταικού με τη ΔΕΗ. Απαραίτητη προυπόθεση είναι επίσης η τοποθέτηση ηλιακού θερμοσίφωνα. Ο καταναλωτής-παραγω-γός θα πρέπει να υπογράψει σύμβαση με τη ΔΕΗ.

Η διάρκεια της σύμβασης είναι 25 χρόνια, αφορά στην πώληση της περισσευούμενης ενέργειας στην τιμή των 55 λεπτών/kwh ως το 2012. Κατόπιν η τιμή αποκλιμακώνεται 5% ετησίως ως το 2019. Τα 10 βήματα (διαδικασίες) που χρειάζεται να κάνει ο καταναλωτής προκειμένου να εγκαταστήσει ένα φωτοβολταϊκό, υπολογίζεται ότι μπορούν να ολοκληρωθούν σε διάστημα 70 ημερών. Στις πολυκατοικίες, για την εγκατάσταση ενός Φ/Β από έναν ιδιοκτήτη προαπατείται ομόφωνη έγκριση από τη γενική συνέλευση. Το ίδιο απαιτείται για την εγκατάσταση «κοινού» φωτοβολταϊκού στην ταράτσα της πολυκατοικίας, που θα ανήκει σε όλους τους ιδιοκτήτες.

Παραγωγή

Ένα φωτοβολταϊκό ισχύος 1 Kw έχει μέγιστη ετήσια παραγωγή 1.300 kWh, που καλύπτει όμως μόνον το 1/5- 1/3 των αναγκών σε ρεύμα ενός μέσου νοικοκυριού 4 ατόμων σε σπίτι 100 τετραγωνικών, καθώς η μέση κατανάλωση υπολογίζεται σε 5.000-7.000 kWh ετησίως.

Αυτό πρακτικά σημαίνει πως για τις ανάγκες του μέσου νοικοκυριού πρέπει να τοποθετηθεί εγκατάσταση τουλάχιστον 5 kW, που κοστίζει 25.000 ευρώ (μόνον τα πάνελ) και καταλαμβάνει 80 τ.μ ταράτσας. Θεωρητικά το μάξιμουμ που μπορεί να αποδώσει σε έσοδα ένα Φ/Β ισχύος 1 KW με τιμή πώλησης τα 55 λεπτά/KWh είναι 750 ευρώ/ετησίως.

Όμως η ΔΕΗ θα αγοράζει και θα πιστώνει στον καταναλωτή-παραγωγό την περίσσεια του ηλεκτρικού ρεύματος που θα παίρνει, δηλαδή τη διαφορά ανάμεσα στην παραγόμενη και την καταναλισκόμενη ενέργεια. Η διαφορά αυτή είναι που θα πιστώνεται στον δικαιούχο και θα εξοφλείται μέσω λογαριασμού τράπεζας.

Αιγαίο: Μία απεριποίητη πληγή του Ελληνικού κράτους. Ως πότε;

Απο Eύη Βαγιάτη

-Όταν ήμουν στο Πανεπιστήμιο και ασχολήθηκα με το Διεθνές Δίκαιο και ειδικά με όλο αυτό το story Ελλάδα-Τουρκία (δίκαιο θάλασσας) και κατάλαβα τί ακριβώς γίνεται ή μάλλον δε γίνεται, απογοητεύτηκα πλήρως…

Το θέμα μπορεί να λυθεί εάν βρεθεί, απλούστατα, κάποιος που θα χει τα κότσια και τον τσαμπουκά να το κάνει!

«Οι ενέργειες αυτές της Τουρκίας παραβιάζουν κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο και επιβαρύνουν τις προσπάθειες που καταβάλλονται για τη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων», δήλωσε η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη μετά τις πρόσφατες παραβιάσεις του εναέριου χώρου της Ελλάδας από την πλευρά της Τουρκίας…

Τα λόγια της αυτά προκάλεσαν την οργή μου…γιατί; Μα για την κοροϊδία, για το παραμύθι που μας έχουν μάθει να πιπιλάμε σαν καραμέλα τόσα χρόνια… «αχ, αυτοί οι άτιμοι οι Τούρκοι, παραβιάσεις επί παραβιάσεων κλπ., κλπ.»…

Και γιατί δεν κάνει κάτι η Ελλάδα να διασφαλίσει τα όρια του εναέριου χώρου της ή να οριοθετήσει επιτέλους την αιγιαλίτιδα ζώνη της;

Γιατί δεν τίθενται επιτέλους σε εφαρμογή οι διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου;

Υπάρχει κάποιος που μπορεί να δώσει απαντήσεις; …

Αιγιαλίτιδα ζώνη (ή χωρικά ύδατα) είναι η θαλάσσια ζώνη που εκτείνεται πέρα απ’ την ξηρά και απ’ τα εσωτερικά ύδατα και επί της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί πλήρη κυριαρχία.

Όσον αφορά το νομοθετικό καθεστώς που διέπει το εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων κατά καιρούς έχουν υιοθετηθεί διάφορες λύσεις.

Εν τέλει σήμερα η Ελλάδα έχει εύρος 6 μιλίων.

Ειδικά για τον προσδιορισμό του εναέριου χώρου υπεράνω της χωρικής θάλασσας, το εύρος της χωρικής θάλασσας ορίζεται στα 10 ναυτικά μίλια.

Η νομοθετική αυτή εικόνα μόνο ορθόδοξη δεν είναι, καθώς δεν νοείται κυριαρχία επί του αέρος χωρίς αντίστοιχη κυριαρχία επί του εδάφους ή της θάλασσας.

Η Τουρκία εμπράκτως από το 1974 αμφισβητεί τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο που υπέρκειται της θαλάσσιας ζώνης μεταξύ των 6 και 10 μιλίων στο Αιγαίο.

Το ανώτατο επιτρεπτό όριο της αιγιαλίτιδας ζώνης καθορίζεται τόσο από το εθιμικό δίκαιο όσο και από το άρθρο 3 Σύμβασης του Δικαίου Θάλασσας και ορίζεται στα 12 μίλια. Η Ελλάδα δικαιούται λοιπόν να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της μέχρι το ανώτατο αυτό όριο.

Σε περίπτωση μάλιστα επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 μίλια, το 64% περίπου του Αιγαίου θα περιέλθει στην ελληνική κυριαρχία.

Από το 1974 που η Ελλάδα εξεδήλωσε την πρόθεσή της να υλοποιήσει τη δυνατότητα που της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο για αιγιαλίτιδα ζώνη 12 μιλίων, η Τουρκία αντιδρά εντόνως χαρακτηρίζοντας την πιθανή επέκταση της ελλαδικής αιγιαλίτιδας ζώνης ως «αιτία πολέμου».

Σημειωτέον δε ότι η απειλή χρήσης βίας αποτελεί διεθνές αδίκημα, σύμφωνα και με τον Χάρτη Η.Ε. Η Ελλάδα θα μπορούσε να προσφύγει κατά της Τουρκίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας για την απειλή αυτή!

Γιατί δεν το έκανε;;;

Τα επιχειρήματα που προβάλλει η Τουρκία για να στηρίξει την αντίδρασή της στην επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στερούνται νομικής βάσης. Θα αναφέρω κάποια μόνο από αυτά…

Σύμφωνα με τους τούρκικους ισχυρισμούς, η Ελλάδα δεν δικαιούται να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα μονομερώς γιατί το Αιγαίο αποτελεί ημίκλειστη θάλασσα και κατά συνέπεια, μια τέτοια ενέργεια θα απαιτούσε την προηγούμενη συγκατάθεση της Τουρκίας ως ομόρου παράκτιου κράτους.

Η ίδια η Τουρκία βέβαια όταν επέκτεινε τη αιγιαλίτιδα ζώνη της στα 12 ναυτικά μίλια στη Μαύρη Θάλασσα δεν ζήτησε προηγουμένως τη συγκατάθεση των γειτονικών παράκτιων κρατών!

Ένα άλλο νομικοφανές επιχείρημα της Τουρκίας συνιστά το ότι η επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδος στα 12 ν.μ. θα καταστήσει το Αιγαίο μια ελληνική «λίμνη» με αποτέλεσμα να περιορισθεί η ελευθερία της ναυσιπλοΐας και να θιγεί το δικαίωμα της Τουρκίας για πρόσβαση στην ανοικτή θάλασσα με αποτέλεσμα να απειλούνται σοβαρά τα συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή.

Το Δίκαιο Θάλασσας το προέβλεψε και αυτό όμως! Στην αιγιαλίτιδα ζώνη αναγνωρίζεται το δικαίωμα αβλαβούς διέλευσης σε πλοία τρίτων κρατών.

Σε κάθε περίπτωση, οι ρυθμίσεις της Σύμβασης Δικαίου Θάλασσας σχετικά με το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης, την υφαλοκρηπίδα των νησιών και άλλες ανάλογες ρυθμίσεις ευνοϊκές για τις ελληνικές θέσεις, οδήγησαν την Τουρκία στη μη υπογραφή της Σύμβασης Δικαίου Θάλασσας.

Ωστόσο το διεθνές δικαίωμα της Ελλάδας για αιγιαλίτιδα ζώνη 12 ν.μ. θεμελιώνεται και στο εθιμικό δίκαιο!

Όσον αφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, η έναρξη της ελληνοτουρκικής διαφοράς σημειώθηκε το 1973 και παραμένει άλυτη ακόμη. Γιατί;;;

Η Ελλάδα εμμένει σε δικαιοδοτική επίλυση της διαφοράς ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου σε αντίθεση με την Τουρκία, η οποία το αποφεύγει συστηματικά.

Αυτό δεν είναι δυνατόν βέβαια να αποτελεί μόνον ελληνικό πρόβλημα. Αποτελεί γενικότερο πρόβλημα της διεθνούς κοινότητας.

Η Τουρκία αποφεύγει τη δικαιοδοτική επίλυση των διαφορών της συστηματικά λόγω της ένδειας των νομικών επιχειρημάτων που εκφράζει σχετικά με τις αξιώσεις που διατυπώνει. Ένδεια, που με τη σειρά της την οδηγεί σε μια πολιτική δημιουργίας κρίσεων και ενδεχομένως θερμού επεισοδίου με την Ελλάδα.

Την ελληνοτουρκική κρίση του 1996 στα Ίμια ποιος την έχει ξεχάσει;

Δεν έχει γραφτεί ο επίλογος ακόμη…

…Γιατί; Διότι η εδαφική διεκδίκηση της Τουρκίας ούτε αποσύρθηκε μα ούτε υποβλήθηκε σε κρίση στο Διεθνές Δικαστήριο.

Τότε μάλιστα στη ρηματική της διακοίνωση η Τουρκία προώθησε και τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών». Τούρκικη εφημερίδα κατονόμασε τις νησίδες Φαρμακονήσι και Αγαθονήσι, που βρίσκονται κοντά στην ασιατική ακτή, ως τμήμα των «γκρίζων ζωνών».

Από τότε, από το 1996 μέχρι σήμερα 2009…ουδεμία αλλαγή!

Οι Τούρκοι παραβιάζουν ανενόχλητοι τον εθνικό μας εναέριο χώρο και τα χωρικά μας ύδατα, οι πολιτικοί κάνουν δηλώσεις περί παραβιάσεως του διεθνούς δικαίου και μόλις πέσουν λίγο οι τόνοι ρίχνουν και την ιδέα της ελληνοτουρκικής βελτίωσης των σχέσεων των δύο χωρών, οι πολίτες βρίζουν τους τούρκους γιατί είναι πολεμοχαρής λαός και ψάχνει αφορμές προκειμένου να ξεστομίσει το … «casus belli» και.. όλα καλά!

Η μόνη βελτίωση που έχει επέλθει είναι όσον αφορά το διαγωνισμό της Eurovision. Δίνουμε απλόχερα στην Τουρκία 12άρια και χαιρόμαστε που η Τουρκία μας ανταμείβει όταν ακούμε το… «12 points go to…Greece»!

Ίσως να χαρακτηριστώ υπερβολική…μα τα πράγματα είναι τόσο απλά και είναι και γραμμένα σε νόμους και διεθνείς συμβάσεις.

Γιατί δε βρέθηκε κανένας έως τώρα από όσους έχουν περάσει απ’ το Υπουργείο Εξωτερικών να δώσει λύση στο ζήτημα; Αλλάζουν οι κυβερνήσεις και τα πρόσωπα και τα προβλήματα παραμένουν εκεί…στο ύψος τους…άλυτα…σαν γρίφοι…

Στο Αιγαίο όμως δεν υπάρχουν αμφιλεγόμενα ζητήματα του διεθνούς δικαίου τα οποία απαιτούν διευκρινίσεις. Υπάρχει μόνο η επιθυμία της Τουρκίας να ανατρέψει πλήρως το ισχύον νομικό καθεστώς!

Ίσως τελικά να είναι γραμμένο στο D.N.A. του έλληνα το… «έλα, μωρέ, εγώ θα βγάλω το φίδι απ’ την τρύπα;»

Δεν έχει όμως μάλλον καταλάβει πως κι ο ίδιος ζει σε μια τρύπα…μαύρη…κατάμαυρη…γιατί τη σκιάζει το παρελθόν…ως πότε;;;

Μήτρο μ' if you don't believe me, με το καριοφύλι kill me

Επειδή ανήκουμε στην Ευρώπη αποδεδειγμένα και επειδή αυτό το Σαββατοκύριακο σκεφτόμαστε Ευρωπαϊκά, είπα κι εγώ να συμβάλω στη διαμόρφωση της συλλογικής Ευρωπαϊκής συνείδησης....

One day στην λιακάδα 
sitting on the πρασινάδα 
where the flowers ανθούσαν 
αnd the horses χλιμιντρούσαν, 

Say ο Μήτρος to Κρουστάλλω: 
-Do you μ' απατάς με άλλο; 
Kι η Κρουστάλλω σαν το hear 
την επιάνει μέγας fear! 

Because το 'πε η Μαγδάλω 
ότι did it μ' ένα Γάλλο, 
αnd the girl πονηρεμένη 
lay down σαν πεθαμένη. 

-Μήτρο μ', if you don't believe me 
με το καριοφύλι kill me. 
And the Μήτρος που ήταν θύμα 
την επίστεψε the βλήμα.

Άντε και καλό βόλι πατριώτες!!!

πηγή: MARIANNA

Μεγάλα ρητά...για γυναίκες με χιούμορ

«Όταν κάποιος σου κλέβει τη γυναίκα, δεν υπάρχει καλύτερη εκδίκηση από το να τον αφήσεις να την κρατήσει», Sacha Guitry

«Μετά το γάμο, άνδρας και γυναίκα γίνονται δύο πλευρές ενός νομίσματος, δεν μπορούν να συναντηθούν, αν και βρίσκονται πάντα μαζί», Hemant Joshi

«Παντρέψου οπωσδήποτε. Αν πάρεις καλή γυναίκα θα είσαι ευτυχισμένος, αλλιώς θα γίνεις φιλόσοφος», Σωκράτης

«Οι γυναίκες μας εμπνέουν μεγάλα πράγματα και μας εμποδίζουν να τα αποκτήσουμε», Dumas

«Το μεγάλο ερώτημα,...που δεν μπόρεσα να απαντήσω....είναι, "Τι θέλει μια γυναίκα;"», Sigmund Freud

«Κάποιοι ρωτούν για το μυστικό του μακροχρόνιου γάμου μου. Διαθέτουμε χρόνο να πηγαίνουμε δυο φορές την εβδομάδα σ' ένα εστιατόριο. Λίγο φως των κεριών, δείπνο, χαμηλή μουσική και χορό. Εκείνη πηγαίνει τις Τρίτες, εγώ τις Παρασκευές», Henny Youngman

«Υπάρχει ταχύτερος τρόπος να μεταφέρεις χρήματα από το e-banking. Ονομάζεται γάμος», James Holt McGavran

«Ήμουν άτυχος και με τις δυο γυναίκες μου. Η πρώτη μ' εγκατέλειψε και η δεύτερη δεν το έκανε», Patrick Murray

«Δυο μυστικά για να κρατήσεις τον γάμο σου: 1. Όταν έχεις άδικο, παραδέξου το, 2. Όταν έχεις δίκιο, σώπαινε», Nash

«Η καλή γυναίκα συγχωρεί τον άντρα της όταν αυτή έχει άδικο», Milton Berle

Το μαγικό 7 και ο Πυθαγόρας

Κατά τους Πυθαγόρειους ο αριθμός επτά είναι « αμήτωρ» μια και δεν είναι γινόμενο παραγόντων.

Είναι επίσης το σύμβολο της τελειότητας γιατί είναι το άθροισμα του τρία (3) και του τέσσερα (4) που εκφράζουν τα δύο τέλεια σχήματα ,το ισόπλευρο τρίγωνο και το τετράγωνο. 

Ο αριθμός επτά για όλους σχεδόν τους λαούς ήταν ιερός και έκλεινε μέσα του δύναμη μυστηριακή. 

Οι Έλληνες συσχέτιζαν τον αριθμό επτά με τη λατρεία του Απόλλωνα και της σελήνης. Παρατήρησαν πως επτά ημέρες διαρκεί κάθε φάση της σελήνης. Ο Όμηρος θέλει επτά τις αγέλες των βοδιών του Απόλλωνα, επτά χορδές έχει η λύρα του ,επτάπηχο ανδριάντα του δωρίσαν οι Αιγύπτιοι. Επτά παλικάρια και επτά κόρες στέλνονταν στη Κρήτη για τροφή στον Μινώταυρο. Την εβδόμη μέρα έδιναν το όνομα στα νεογέννητα και κάθε έβδομη μέρα θυσίαζαν οι Σπαρτιάτες στον Απόλλωνα. 


Οι Αιγύπτιοι μέτρησαν επτά από τις διακλαδώσεις του Νείλου, επτά ήταν οι σκορπιοί της Θεάς Ίσιδας, επτά παχιές και επτά ισχνές αγελάδες και άλλα τόσα τα στάχια που ονειρεύτηκε ο Φαραώ 


Οι Χαλδαίοι ,Ασσύριοι, Βαβυλώνιοι,Φοίνικες ,Ινδοί και Πέρσες μέτρησαν τους επτά πλανήτες ,τα επτά άστρα της μεγάλης άρκτου και τα επτά άστρα της μικρής άρκτου. 


Οι Μουσουλμάνοι οφείλουν να προσκυνήσουν επτά φορές στη Μέκκα ,να κάνουν επτά φορές τον γύρω της Καάβα, να σφάξουν επτά σφάγια ,να προσεύχονται επτά φορές την ημέρα και δικαιούνται να έχουν επτά γυναίκες 


Για τους Εβραίους επτά μέρες κρατούσαν οι γιορτές της σκηνοπηγίας , επτά χρόνια διαρκούσε το Σαββατικό έτος και επτά τέτοια έτη αποτελούσαν το Ιωβηλαίο. Επτά ιερείς με επτά σάλπιγγες γύριζαν γύρω από την Ιεριχώ για επτά μέρες και την έβδομη έκαναν επτά φορές το γύρω των τειχών της. Επτάφωτη ήταν η ιερή λυχνία ,την έβδομη μέρα από την γέννηση γινόταν η περιτομή των αγοριών , επτά φορές συγχωρούνταν τα αμαρτήματα , στο επταπλάσιο ο κλέφτης αποζημίωνε αυτόν που ζημίωνε .Το 7 ήταν επίσης το σύμβολο της αρτιότητας και της θείας ευλογίας μια και περιέχεται στο εθνικό τους σύμβολο 

ΕΠΤΑ είναι οι μέρες της Δημιουργίας 

ΕΠΤΑ είναι τα θάυματα του Χριστού (κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη) 

ΕΠΤΑ είναι οι κύριες αρετές 

ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ, ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑ, ΑΓΝΟΤΗΤΑ, ΦΙΛΑΛΛΗΛΙΑ, ΕΠΙΕΙΚΕΙΑ, ΚΑΛΩΣΥΝΗ, ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ 


ΕΠΤΑ είναι τα θανάσιμα αμαρτήματα 

ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ, ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑ, ΠΟΡΝΕΙΑ, ΓΑΣΤΡΙΜΑΡΓΙΑ, ΦΘΟΝΟΣ, ΟΡΓΗ, ΑΚΗΔΙΑ 

ΕΠΤΑ είναι τα μυστήρια 

Γάμος, Βάπτιση, Ευχέλαιο, Μετάληψη, Εξομολόγηση, Χρίσμα, Ιερωσύνη 

ΕΠΤΑ είναι τα θαύματα του κόσμου: 

1. Ο κολοσσός της Ρόδου. 
2. Η πυραμίδα του Χέοπα. 
3. Ο τάφος του Μαυσώλου στην Αλικαρνασσό 
4. Ο φάρος της Αλεξάνδρειας 
5. Οι κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνος 
6. Το άγαλμα του Δία στη Ολυμπία 
7. Ο ναός της θεάς Αρτέμιδας στην Έφεσο 


ΕΠΤΑ είναι οι Σοφοί της Αρχαιότητος :

Θαλής ο Μιλήσιος 
Βίας ο Πριηνεύς 
Κλεόβουλος ο Ρόδιος 
Περίανδρος ο Κορίνθιος 
Πιττακός ο Μυτιληναίος 
Σόλων ο Αθηναίος 
Χίλων ο Λακεδαιμόνιος 

ΕΠΤΑ είναι τα χρώματα της ίριδας 

(κίτρινο, βαθύ κυανό, ερυθρό, ιώδες, κυανό, πράσινο, πορτοκαλί) 

ΕΠΤΑ οι φθόγγοι της μουσικής ( ντό - ρέ - μί - φά - σόλ - λά - σί ) 

ΕΠΤΑ οι μέρες της εβδομάδας 


ΕΠΤΑ εξεστράτευσαν κατά της Θήβας 

'δραστος-Πολυνείκης-Τυδέας-Αμφίαραος-Καπανέας-Ιππομέδοντας-Παρθενοπαίος 

ΕΠΤΑ ήρωες υπερασπίστηκαν την Θήβα 

Ετεοκλής-Πολυφόντας-Μελάνιππος-Μεγαρέας-Ύπερος-Λασθένης-'κτορας 


ΕΠΤΑ είναι οι Πλειάδες (κόρες του 'τλαντα και της Πλειόνης) 

Αλκυόνη-Μερόπη ...; Ηλέκτρα-Ταϋγέτη-Κελαινώ- Μαία-Αστερόπη 



Πηγή:learn-math.

Το μαγικό 7 του έρωτα

1- Εάν ένας ζωγράφος ήθελε να παρουσιάσει την αντίθεση μεταξύ έρωτα και αμαρτίας, την μεν αμαρτία θα την απεικόνιζε ντυμένη άσεμνα τον δε έρωτα ολόγυμνο. (Σεγκούρ) 

2- Ο έρωτας εξευγενίζει τον άνθρωπο, οι έρωτες τον εξευτελίζουν. (Ράσκιν) 

3- Αγνός έρωτας είναι εκείνος, για τον οποίο η κατάκτηση δεν είναι ο σκοπός αλλά αναπόφευκτη συνέπεια. (Ντικέν) 

4- Οι απαραίτητες αρετές για τον έρωτα, είναι η μετριοφροσύνη και η ταπείνωση. (Σίλλερ) 

5- Δεν είναι κακός ο έρωτας για τους ανθρώπους. κακή είναι η πρόφαση του έρωτα στην οποία καταφεύγουν πολλές ακόλαστες ψυχές για να οργιάσουν. (Λουκιανός) 

6- Το δυνατότερο διεγερτικό του έρωτα είναι η αμφιβολία. (Βαλζάκ) 

7- Ο έρωτας χάνει το ωραιότερο θέλγητρο του όταν η τιμιότητα τον εγκαταλείπει. (Ρουσσώ)

Ο κύκλος της ζωής

Τι είναι επιτυχία; . . .

Η εξήγηση είναι απλή…

Απολαύστε την επιτυχία !

Έχεις δύο επιλογές...

 Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή ;

Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς απο όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.

Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.

 "Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται απο εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια.

Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"

Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία.

Ο πατέρας συνέχισε.

 "Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."

Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..

Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω απο ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ.

Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;"

Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.

Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.

Πλησίασα λοιπόν ένα απο τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.

Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.

Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.

Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.

Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλά ήταν ακόμη πίσω τρείς πόντους για να κερδίσουν τον γύρο.

Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.

Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του.

Το χαμόγελό του ήταν απο το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα απο την εξέδρα.

Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.

Με δύο παίκτες έξω, και τρείς έξω απο την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.

Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.

Για μεγάλη μου έκπληξη, ...τον άφησαν!

Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.

Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.

Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.

Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε.

Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.

Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.

Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω απο το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω απο το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακρυά κι απο τους άλλους συμπαίκτες του.

Όλοι στις εξέδρες, και απο τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..."

Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακρυά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα απο χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...

Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε..τρέξε.."

Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.

Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του.

Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, πρός τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.

Ο Shay έτρεξε πρός την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του

έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.

Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!"

Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "απο δώ, απο δώ Shay.."

Καθώς ο Shay πέρασε απο την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."

Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.

Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και απο τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.

Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.